botanika - byliny

Tundra to zbiorowości roślinne charakterystyczne dla klimatu subpolarnego. Dominują krzewinki, byliny, trawy, turzyce, mchy i porosty, a więc rośliny o krótkim okresie wegetacji (2-3 miesięcy). Latem na obszarze tundy powstają rozlewiska. Drzewa wymagają dłuższego okresu wegetacyjnego, więc nie mogłyby rosnąć w tundrze. Gleby tundry przez dłuższą część roku pozostają zamarznięte. Warto dodać, że bardziej na południe, a więc tam, gdzie klimat jest już łagodniejszy, rosną jednak karłowate brzozy i wierzby.
10-05-2006 17:49

Ekosystem tworzą organizmy żywe i składniki nieożywione ,które łączą ze sobą zależności pokarmowe, przepływ energii i krążenie pierwiastków chemicznych. Wyróżniamy ekosystemy wodne (morskie, słodkowodne)oraz lądowe.

Las jest dobrym przykładem ekosystemu lądowego. Można wyróżnić jego cztery warstwy:
1. Warstwa koron drzew
2. Podszyt (krzewy i niższe drzewa)
3. Runo leśne (trawy, byliny, mchy, porosty)

http://sciaga.info/prace/praca.php?id=108 - znajdziesz tam artykuł na temat ekosystemu leśnego.
21-01-2005 17:24

Oczerety(nie oczerty!) to dość wieloznaczne pojęcie. W mowie potocznej oraz w literaturze pięknej określenie to odnosi się do wszelkiego rodzaju pasów roślinności wynurzonej. W tym sensie ""oczeretami" są trzcinowska, turzycowiska, zarośla tataraku, pałki rogoży, jeżogłówki, sitowca, łany manny mielec itd.
W botanice "oczeret" to konkretny rodzaj Schoenoplectus, z rodziny turzycowatych(Cyperaceae). Są to byliny o czołgającym się klączu, o grubej, ciemnozielonej, wysokiej na 1-3 metry łodydze, o kwiatostanie w formie rozpierzchłej, nieco podobnej do wiechy wierzchotki, rozpowszechnione nad brzegami jezior, stwaów i sadzawek całego świata.
07-05-2005 10:48

Sukcesja roślinności, ukierunkowany, rozciągnięty w czasie proces zastępowania w danym miejscu jednych zbiorowisk roślinnych przez inne, związany z wzajemnym oddziaływaniem gatunków (konkurencja biologiczna) i ich modyfikującym wpływem na środowisko abiotyczne (abiotyczne czynniki).

Początkowe stadia sukcesji roślinności związane są z "pionierskimi" gatunkami o dużej produkcji diaspor i efektywnych mechanizmach ich przenoszenia na duże odległości (np.: anemochoria, zoochoria), najczęściej jednorocznymi, które z czasem zastępowane są przez byliny, a później zarośla krzewów i drzew lekkonasiennych i światłożądnych. Tworzą one fitoklimat odpowiedni do rozwoju długowiecznych, klimaksowych drzew leśnych (klimaks).

Sukcesja roślinności pierwotna zachodzi na obszarze całkowicie pozbawionym roślin i ich diaspor (np. na wyspach po wybuchu wulkanu), sukcesja roślinności wtórna, zaś na obszarach, gdzie istniała roślinność lub przynajmniej diaspory (np. w miejscu wyciętego lasu lub na polu uprawnym pozostawionym odłogiem).

ENCYKLOPEDIA FOGRA
29-05-2005 10:18

TROPOFITY-rośliny zamieszkujące strefe klimatu zmiennego. Okresy korzystne przeplatają się z okresami niskiej temperatury i suszy. Rośliny te kwitną na wiosnę lub jesienią. Podczas lata wiele tych roślin zamiera i przeżywa suszę w postaci nasion (rośliny jednoroczne). U innych obumierają tylko częsci nadziemne a przezywają podziemne przetrwalnikowe, zwłaszcza w postaci cebul.
Rośliny jednoroczne kwitną wiosną a kończą rozwój na jesieni. Wydają nasiona i obumierają.Nasiona przezimowują w glebie lub pod śniegiem a na wiosnę wyrastają nowe rośliny.
Byliny tracją najczęsciej na zimę tylko części nadziemne. Części podziemne stanowią organy przetrwalnikowe.
Rośliny dwuletnie w pierwszym roku wykształcają krótki pęd i liście a w drugim roku dopiero organy generatywne. Po wydaniu nasion obumierają.
ROŚLINY WYDEPCZYSKOWE-rośliny rosnącena skrajach dróg i ulic.
ROŚLINY FARMAKOPEALNE-rośliny lecznicze zawarte w Farmakopei Polskiej.
03-04-2005 01:57

Korzeń może ulegać różnym modyfikacjom i spełniać wówczas szereg różnorodnych funkcji:
- korzenie spichrzowe – gromadzą substancje zapasowe (np. u marchwi)
- korzenie asymilacyjne – mają postać taśm zawierających chlorofil (u pewnych gat. storczyków)
- korzenie powietrzne – wykształca się u nich welamen (wielowarstwowa skórka korzenia zbudowana z martwych komórek wypełnionych powietrzem), dzięki temu korzenie te zdolne są do wchłaniania wody jak gąbka (np. z opadów)
- korzenie ssawki – roślina pobiera ze swego żywiciela wodę (jemioła) lub wodę i substancje organiczne (kanianka), korzenie te występują u roślin pasożytniczych lub półpasożytniczych
- korzenie podporowe – chronią roślinę przed zatopieniem, występują u roślin rosnących nad brzegami wód
- korzenie czepne – służące do przymocowania się do gałęzi lub pni drzew wysokich (np. u pnączy)
- korzenie oddechowe – rekompensują roślinom niedobór tlenu za pomocą wyrastających pionowo w górę bocznych odgałęzień korzeni podziemnych

http://prace.sciaga.pl/4082.html


Pęd roślinny, zwykle nadziemny organ występujący u roślin wyższych, złożony z zielnej lub zdrewniałej łodygi i liści. Rolą pędu jest przede wszystkim odżywianie rośliny dzięki procesowi fotosyntezy oraz rozmnażanie poprzez wytwarzane na pędzie organy rozrodcze (np. kwiaty u roślin wyższych). Pęd roślinny może stanowić pojedynczą, jednoosiową łodygę lub, częściej, tworzyć system rozgałęzień nadających roślinie charakterystyczny pokrój.

Sposoby rozgałęziania się pędu
Dychotomiczny
Dychotomiczny (widełkowy), występuje u widłaków i niektórych mszaków, polega na podziale stożka wzrostu pędu na dwa stożki, które wytwarzają dwa rozgałęzienia.

Rozgałęzienia boczne
Rozgałęzienia boczne są typowe dla pędów większości roślin wyższych.

Rozgałęzienia te mogą być monopodialne (jednoosiowe), gdy pędy boczne rosną wolniej niż pęd główny (pień u roślin drzewiastych, np. sosny, jodły, dębu), lub sympodialne (wieloosiowe), gdy wierzchołek pędu głównego zamiera, a funkcję jego przejmuje leżący pod nim pączek boczny, stając się przedłużeniem pędu głównego, a proces ten powtarza się w kolejnych rozgałęzieniach (np. u brzozy, lipy i wielu drzew owocowych).

Rozgałęzienie pseudodychotomiczne powstaje wtedy, gdy zamiast szczytowego rozwijają się dwa najbliższe naprzeciwległe pączki boczne (np. u bzu lilaka, kasztanowca czy jemioły). Pędy nadziemne mogą tworzyć różnego rodzaju modyfikacje, wynikające z przystosowań do różnych środowisk i funkcji, jak np. rozłogi, pędy pnące, magazynujące, kseromorficzne, ciernie i wąsy.

U niektórych roślin (byliny) występują też pędy podziemne, które mogą przyjmować postać bulw pędowych (np. u ziemniaka, selera), cebul (u cebuli, tulipana, lilii) i kłączy (np. u perzu).

http://www.kama.rb.pl/004e0f.html
29-04-2005 13:37

CHARAKTERYSTYKA PAPROTNIKÓW
Paprotniki podobnie jak mszaki to rośliny zarodnikowe należące do organowców.Są wilgocio- i cieniolubienne. Należą do nich:
-skrzypy, paprocie, widłaki,
Paprotniki dobrze przystosowały się do środowiska lądowego.Podst. cechy paprotników:
-są trwałe rośliny wieloletnie
-dominuje samożywny sporofit (zróznicowany na łodygę, korzeń i liście)
-liście mają zróznicowaną budowę
-gametofit jest krótkotrwały

http://prace.sciaga.pl/16915.html


Charakterystyka podgromady paprociowych, paprocie o walorach dekoracyjnych i chronione.

Podstawowe cechy paprotników przedstawiają się następująco:

- są to byliny, czyli zielne, trwałe rośliny wieloletnie, których organem przetrwalnym jest np. kłącze
- dominuje samożywny sporofit
- sporofit jest okazałą rośliną zróżnicowaną na łodygę, korzeń i liście
- liście mają zróżnicowaną budowę (na sporofile i trofofile)
- gametofit jest krótkotrwały, najczęściej samożywny, w postaci przedrośla
- zarodniki mogą być zróżnicowane pod względem wielkości na makro-i mikrospory

Paprotniki, podobnie jak mszaki, to rośliny zarodnikowe należące do organowców. Są wilgocio i cieniolubne.

Należą do nich:

- skrzypy, jak skrzyp polny, skrzyp błotny, wymarły kalamit
- paprocie, jak długosz królewski, pióropusznik strusi, języcznik zwyczajny, podrzeń żebrowiec, salwinia pływająca, orlica pospolita
- widłaki, jak poryblin jeziorny, widłak goździsty, widliczka, wymarły lepidodendron
- psylofity, wymarłe paprotniki, będące najstarszymi roślinami lądowymi, żyjącymi w sylurze i dewonie, np. Rhynia.

Paproniki przechodza w swym rozwoju przemiane pokolen. Dominujacym pokoleniem jest sporofit, bedacy okazala roslina. Sporofit jest roslina wieloletnia, zielna, o dobrze wyksztalconych korzeniach przybyszowych, pierzastych lisciach i lodydze w postaci klacza.

Klącza - to podziemny pęd roślin wieloletnich. Jest to organ gromadzacy substancje zapasowe. Służy takze do wgetatywnego rozmnazania roslin. Ma on niemal nieograniczony wzrost.

Liście - paproci mogą być zróżnicowane w zależności od spełnianych funkcji i występowac w 2 postaciach jako:

- sporofile, czyli liscie zarodnionosne
- trofofile, czyli liscie asymilacyjne

Ale bywa i tak, ze ten sam lisc podzielony jest na 2 czesci: gorna sporofilowa i dolna asymilacyjna.

W zarodni (sporangium) dochodzi do mejozy, w wyniku czego z diploidalnej tkanki archesporialnej powstają haploidalne zarodniki
.
Gametofit paprotnika, zwany przedroślem powstaje z haploidalnego zarodnika. Przedrośle zwykle jest niewielkie (kilka milimetrów), krótkotrwałe, kilkukomórkowe, odżywia się najczęściej autotroficznie (bardzo rzadko heterotroficznie, np. u widłaków).
Na przedroślach wykształcają się gametangia: plemnie i rodnie. Jeżeli na jednym przedroślu występują razem plemnie i rodnie, to nazywa się je obupłciowymi, gdy zaś występują osobno — to określa się je jako rozdziel-nopłciowe.

Gametofit rozmnaża się płciowo w wyniku oogamii zachodzącej w obecności wody.

http://www.sciagawa.pl/a/1210.html
07-06-2005 09:58

Zarośla twardolistnych krzewów i drzewek w strefie śródziemnomorskiej nazywane są makią (z wł. macchia). Wśród drzew dominują tu dęby: ostrolistny i korkowy, wśród krzewów pistacja kleista, bukszpan, mirt. Gąszcze te są często oplecione pnączami, takimi jak: wiciokrzew Lonicera implexa, czy kolcorośl Smilax aspera. Nad wszystkim unoszą się chmury olejków eterycznych, które czasem zapalają się, co może przybierać formę płonącego, ale nie spalającego się krzewu, jak w historii Mojżesza. Częste pożary nie pozwalają na pełny rozwój większych drzew, które uniknęły zgryzienia. W suchszych i bardziej zdegradowanych miejscach występują zarośla niskich krzewów, krzewinek, roślin cebulowych i jednorocznych zwane w strefie śródziemnomorskiej garig. Budowane są one przez krzewiaste dęby (Quercus coccifera) i wrzośce (Erica arborea), aromatyczne krzewinki — lawendę Lavandula stoechas, rozmaryn Rosmarinus officinalis, kwiaty — tulipany, nagietki (Calendula) i trawy — kłosownicę gałęzistą i drżączkę olbrzymią.

http://prace.sciaga.pl/10014.html

Świat roślinny. Afryka leży w obrębie 3 państw roślinnych: wokółbiegunowego pn. (Holarctis) — pn. część Afryki, tropikalnego Starego Świata (Paleotropis) i przylądkowego (Capensis, najmniejszego państwa roślinnego świata) — pd. cypel Afryki. W obszarze śródziemnomor. (pn. wybrzeża Afryki i góry Atlas) rosną wiecznie zielone twardolistne lasy i zarośla typu makii, a z roślin uprawnych oliwki; dalej na pd. skąpa, skrajnie kserofityczna roślinność pustynna Sahary (z drzew gł. uprawy palmy daktylowej w oazach Sahary i nad Nilem) przechodząca w półpustynną i sawannową (trawiastą z akacjami, baobabami i in.). Po obu stronach równika b. różnorodne formacje roślinne: na obszarach suchych i gorących (Sudan i część Afryki Wschodniej) różne typy sawanny; na obszarach o dużych opadach (gł. wybrzeże Zat. Gwinejskiej i dorzecze Konga) wiecznie zielone lasy galeriowe i bujne, wilgotne, wiecznie zielone lasy równikowe (z palmą oliwną, rafią, lianami i epifitami); dalej na pd. formacje suchorośli, lasy monsunowe (całkowicie zielone tylko w porze wilgotnej), sawanny i półpustynie przechodzące w pustynie (z endemitem — welwiczią). W najwyższych partiach górskich (np. na Ruwenzori i Kilimandżaro) spotyka się drzewiaste lobelie i ogromne starce (kaktusy); na nizinnych wybrzeżach morskich Afryki międzyzwrotnikowej formacje namorzynów (mangrowe). Południowe krańce Afryki porasta specyficzna roślinność o b. bogatym składzie gat., na wyżynnych półpustyniach krainy Karru występują osobliwe „żywe kamienie” (Lithops); w rejonie nadbrzeżnym efektownie kwitnące byliny oraz zimozielone, twardolistne lasy i zarośla, przypominające śródziemnomor. makię, lecz utworzone z krzewów gł. z rodziny srebrnikowatych. Z Afryki pochodzą niektóre rośliny użytkowe, m.in. kawa, arbuz, sorgo, palma oliwna, drzewo kola, rącznik, proso afryk. (Penisetum), ryż afryk. (Oryza glaborrima), gat. roślin strączkowych, bawełny, jęczmienia, pszenicy, także rośliny ozdobne, np. amarylisy, gerbery.

http://encyklopedia.pwn.pl/697_1.html

Roślinność RPA jest b. różnorodna; na pd., w przybrzeżnej części kraju rosną wiecznie zielone lasy twardolistne (na wilgotnych stokach G. Przylądkowych) i twardolistne zarośla krzewiaste typu śródziemnomor. makii; dalej na pn. występują suche stepy oraz półpustynie sukulentowe i krzewinkowe (formacja karru), przechodzące na pn.-zach. w pustynie (Namib); na pd.-wsch. wybrzeżach — wilgotna sawanna, miejscami wiecznie zielone zarośla i lasy podzwrotnikowe; w G. Smoczych lasy mieszane i iglaste oraz roślinność alpejska. Na obszarze RPA istnieje kilka parków nar., z których najbardziej znanym i największym jest Park Nar. Krügera (pow. 20 tys. km 2); liczne rezerwaty fauny.

http://encyklopedia.pwn.pl/62906_1.html
23-05-2005 17:17